سلتون آباد

ناین اینچ نیلز (Nine Inch Nails) محبوب‌ترین گروه اینداستریال (Industrial) در تمام زمان بوده و سهم بزرگی در اشاعه این موسیقی داشته است. شاید دقیق نباشد که ناین اینچ نیلز را گروه نامید؛ تنها عضو رسمی، خواننده، تهیه کننده، سازنده چند ساز ترنت رزنر (Trent Reznor) می‌باشد، کسی که همیشه تنها مسوول جهت‌دهی موسیقی ناین اینچ نیلز بوده(هرچند او در کنسرت‌ها با یک ترکیب ثابت حمایت می‌شده). برخلاف بیشتر گروه‌های اینداستریال، رزنر آهنگ‌های ملودیک می‌نوشت که در آن شعر مرکز آهنگ بوده. غریزه‌های موسیقی پاپ در او، نه تنها باعث شده صدای کوبنده اینداستریال کمی قابل هضم‌تر شود، بلکه باعث شده که به این سبک چهره‌ای انسانی بده، در حالی که سعی شده این سبک تا حد ممکن ماشینی به نظر برسه. در حالی که مینیستری (Ministry) به سمت شنونده‌های هوی متال (Heavy Metal) رفت، ناین اینچ نیلز طرف‌داران آلترنتیو راک (Alternative Rock) را بعد از خودکشی نیروانا (Nirvana) جمع کرد. در نتیجه، رزنر یک ستاره در دهه 90 شد. یک دوره طولانی وقفه در کار او ایجاد شد که به هر گروه آلترنتیو متال در دهه 90 شانس گرفتن میدان از ناین اینچ نیلز را داد. زمانی که وقفه پنج ساله رزنر تمام شد، او هنوز یک چهره محبوب بود اما وجهه تبلیغاتی او تخریب شده بود.

مایکل ترنت رزنر(Michael Trent Reznor) در 17 می 1965، در شهر کوچک مرسر (Mercer) به دنیا آمد. او برای جلوگیری از تداخل اسمی با پدر ترنت رو انتخاب کرد. در پنج سالگی، والدین ترنت طلاق گرفتند و او با پدربزرگ و مادربزرگ مادری خود بزرگ شد. اما رزنر چندین بار اذعان داشته که کودکی شادی داشته است. او در پنج سالگی شروع به پیانو زدن و آموزش موسیقی کلاسیک کرد، و بعدها ساکسیفون و فلوت را در گروه مدرسه آموخت. او هم‌چنین در یک گروه طرف‌داران کیس (Kiss) نیز ساز زد. او با دوست دبیرستانش، کریس ورنا (Chris Vrenna) به کلولند (Cleveland) رفت. در همان زمان او با نیو ویو و موسیقی زیرزمینی آشنا شد. او بیش از همه با اینداستریال آغازین اخت گرفت، زیرا یک شیوه خشن استفاده از سازهای الکتریک رو ارایه می‌داد. در 19 سالگی، او با موفقیت عضو گروهی به نام اینوسنت (Innocent) شد، که یک آلبوم منتشر کرد، لیوینگ این دِ اِستریت (Livin’ in the Streets). او بعد سه ماه از اینوسنت خارج شد و بعدها با گروه‌های محلی همکاری کرد. او همچنان در یک فروشگاه کیبورد و در یک استودیو به عنوان دربان کار کرد. در حقیقت، او یک مدیر استودیو شد، برنامه‌های کامپیوتری زیادی آموخت و روی کار خودش در اوقات فراغت کار کرد. در 1987، رزنر در فیلم مایکل ج.فاکس جت (Michael J. Fox/Joan Jett) به نام روشنایی روز (Light of Day) ظاهر شد، که در یک سکانس بار، او کیبورد کار می‌کرد.

در لباس ناین اینچ نیلز، رزنر شروع به ضبط قطعه‌های الهام گرفته از مینیستری و اسکینی پاپی (Skinny Puppy) خود در 1988 کرد و تمام سازها را خود نواخت. در آغاز، او انتظار داشت که یک تک آهنگ با یک لیبل کوچک اروپایی منتشر کند، اما زمانی که نوار نمونه کار را به ده لیبل آمریکایی فرستاد، تقریبا تمام آنها به او پیشنهاد معامله دادند. او با تی وی تی شروع به خواندن کرد، که آلبوم اول ناین اینچ نیلز را در 1989 منتشر کرد، پرتی هیت مشین (Pretty Hate Machine). رزنر یک گروه را ثابت کرد و با اسکینی پاپی برای مدت کوتاهی به کنسرت رفت. تک‌آهنگ “داون این ایت” (Down in It) چند بار در کلوپ‌های رقص پخش شد و در چارت راک مدرن وارد شد. هرچند آلبوم هرگز از 75 بالاتر نرفت، اما دو سال در چارت بود و یک میلیون نسخه فروش داشت.

در سال‌های بعد ترنت روی کارهای جانبی کار کرد. در 1990، او آهنگ “ساک” (Suck) را نوشت و خواند که یک تک‌آهنگ آلبوم اول پیگ فیس (Pigface)،‌ گاب (Gub) بود. در 1992 لیبل ناثینگ (Nothing) آلبوم بروکن (Broken) و آلبوم ریمیکس همان، فیکسد (Fixed) را منتشر کرد. بروکن از گیتارهای بیشتر و سنگین‌تری نسبت به پرتی هیت مشین استفاده کرد. برخلاف دیدگاه‌های زیاد مبنی بر آشفته و نامنظم بودن آلبوم، بروکن در ده برتر آمد و “ویش” (Wish) جایزه گرمی (Grammy) را برای بهترین اجرای متال از آن خود کرد.

رزنر احترام و جایگاهش را با کلیپی که ممنوع شد، “هپینس این اسلیوری” (Happiness in Slavery) که در آن هنرپیشه باب فلنگن (Bob Flanagan) توسط یک ماشین قطعه قطعه می‌شود، بالا برد. همچنان یک کلیپ طولانی برای کل آلبوم بروکن بود که به دلیل صحنه‌های خشن هرگز به صورت تجاری منتشر نشد. ( یک قربانی شکنجه قطعه قطعه می‌شود در حالی که ویدیوهای ناین اینچ نیلز را نگاه می‌کند.)

رزنر به لس آنجلس رفت تا دومین آلبوم کامل خود ( بروکن تنها 8 آهنگ داشت) را بسازد. او یک استودیو در خانه‌ای که بازیگر شارون تیت (Sharon Tate) توسط شرکای چارلز مانسون (Charles Manson) به قتل رسیده بود، برپا کرد. دِ دانوارد اسپیرال (The Downward Spiral) یک کار جاه طلب بود، یک آلبوم مفهومی که از عناصر پروگرسیو راک (progressive rock) استفاده کرده و جزیی‌ترین صدای سازها را دربرداشت. آلبوم در آغاز انتشار دوم شد. رزنر گروه را با ورنا درامر، وولی (Woolley) کیبوردیست، رابین فینک (Robin Finck) گیتاریست و دنی لونر (Danny Lohner) به عنوان بیسیست پایه گذاشت. ناین اینچ نلیز در بیست و پنجمین سالگرد کنسرت ووداستاک (Woodstock) روی شنونده‌ها تاثیر زیادی گذاشت. اعضای گروه قبل از کنسرت خود را گل‌مال کرده و وارد سِن شدند و سنگین‌تر از همیشه نواختند. در همان زمان، ام تی وی یک نسخه ویرایش شده از وویدیو “کلوزر” (Closer) پخش کرد و ناین اینچ نیلز رتبه یکی از غیرمتعارف‌ترین آهنگ‌های برتر را کسب کرد: آهنگی که این جمله در آن تکرار میشد:‌”‌می‌خواهم مانند حیوان به تو تجاوز کنم”. در همان سال، رزنر آهنگ‌های فیلم نچورال برن کیلرز (Natural Born Killers) از اُلیور استون (Oliver Stone) را ساخت. در 1995 ناین اینچ نیلز با دیوید بووی (David Bowie) آشنا شد. کسی که آلبوم آخر دهه هفتاد وی (با پینک فلوید) (Pink Floyd) بیشترین تاثیر رو روی آلبوم دِ‌ دانوارد اسپیرال داشتند. هم‌چنین ترنت در ویدیو آهنگ من از آمریکایی‌ها می‌ترسم (I’m Afraid of Americans) از دیوید بووی نقش ایفا کرد. دیوید نیز چند بار در کنسرت‌های ترنت با او هم‌خوانی کرد.

رزنر با استفاده از سرمایه دِ‌ دانوارد اسپیرال یک استودیو هنر در نیو اُرلین (New Orleans) در یک ساختمان که قبل‌ها سالن ختم بود، ساخت. او آلبوم دوم ماریلین منسون (Marilyn Manson)، ستاره ضد مسیحیت را تولید کرد و بدین ترتیب او را به ستاره تبدیل کرد. مَنسون درویدیو آهنگ استار فا×کرز اینک (Starf***ers Inc.) نقش یک زن هرزه را بازی کرد. در ویدیو آهنگ گیو آپ (Gave Up) نیز گیتارزن بود. همچنین در یکی از کنسرت‌های ترنت، انتهای این آهنگ ظاهر شد و آهنگ خود را با گروه ناین اینچ نیلز خواند. در 1997، دوست قدیمی ورنا با جِرُم دیلون (Jerome Dillon) جا به جا شد. مادربزرگ مادری رزنر نیز در همان سال از دنیا رفت و دوستی او با مَنسون رو به زوال گذاشت. او برای فیلم دیوید لینچ (David Lynch)، لاست هایوی (Lost Highway) آهنگ ساخت، و تک‌آهنگ خود “دِ پرفکت دراگ” (The Perfect Drug) را به آن اضافه کرد. این تک‌آهنگ برای مدتی ترنت را در صحنه نگه داشت. رزنر هنوز مطمئن نبود که چه چیز برای بعد دِ‌ دانوارد اسپیرال مناسب بود. در همان زمان خواننده گانز اِن روزز (Guns N’ Roses)، اکسل روز (Axl Rose) هم تمام اعضای گروه را اخراج کرد و در یک استودیو ماند که جهتی مانند ناین اینچ نیلز را دنبال کند.

ناین اینچ نیلز در 1999 با آلبوم فرجایل (The Fragile)(دو سی‌دی) برگشت. آلبوم در ابتدا اول شد و در هفته اول فروش چشم‌گیری داشت. اما بعد از مدت کوتاهی از چارت خارج شد. آلبوم ریمیکس همان، ثینگز فالینگ اِپارت (Things Falling Apart)، یک سال بعد منتشر شد. یک آلبوم از کنسرت گروه، اند آل دت کود هَو بیــن (And All That Could Have Been)، در اوایل 2002 منتشر شد. رزنر در سه سال بعد فعالیتی نداشت. در 2005 او آلبوم ویث تیث (With Teeth) را منتشر کرد. کنسرت آن در 2006 ادامه یافت. در آوریل 2006 آهنگ اِوری دی ایز اگزکتلی دِ سیم (Every Day Is Exactly the Same) به همراه پنج ریمیکس از آن منتشر شد. کنسرت در آمریکا ادامه یافت و در آخر سال رزنر به استویو برگشت که روی آلبوم بعدی کار کند. در اوایل 2007 گروه کنسرت را در اروپا آغاز کرد. موج جدید از تبلیغات زمانی شروع شد که در توالت‌های کنسرت یو اس بی محتوی آهنگ‌های جدید گروه یافت می‌شد. در آوریل همان سال آلبوم یِر زیرو (Year Zero) رسید. یک سال بعد رزنر شروع به تجربه راه‌های مختلف برای نشر آهنگ کرد. او آلبوم دِ اینِویتبل رایز اند لیبریشن آو نیگی تارداست (The Inevitable Rise and Liberation of Niggy Tardust) از سل ویلیامز (Saul Williams) را به صورت دانلود دیجیتال عرضه کرد. رزنر در تولید آلبوم کمک کرده بود و قصد داشت که آن را تحت یک لیبل منتشر کند، اما زمانی که نفرت او از لیبل‌ها افزایش یافت او امکان دانلود دیجیتال را برگزید. زمانی که آلبوم گوست (Ghosts I-IV)1-1Vرا در 2008 مستقل منتشر کرد کاملا از سیستم لیبل‌ها خارج شد. رزنر آلبوم را برای دانلود دیجیتال و هم سی‌دی عرضه کرد و گوست I را رایگان برای دانلود عرضه کرد. از آنجا که آلبوم تحت لیبل خاصی نبود و قانون استفاده اشتراکی داشت، طرف‌داران آلبوم را از تارنت و سایت‌های به اشتراک گذاری فایل، کاملا قانونی دانلود می‌کردند. آلبوم در چند نسخه مختلف عرضه شد: دانلود دیجیتال 5 دلار، چند سی‌دی 10 دلار، نسخه دلوکس 75 دلار و یک نسخه آلترا-دلوکس 300 دلار که تمام 2500 نسخه در سه روز فروش رفتند. آلبوم در ده هفته ساخته شده بود، رزنر آلبوم 36 آهنگه را “آهنگ رویای روزانه” توصیف کرد.

در آوریل 2008 یک پست در بلاگ گروه ظاهرشد: دو هفته! قبل از هر اعلام رسمی تک‌آهنگ دیسیپلین (Discipline) روی سایت گروه آپلود شد و به صورت رایگان قابل دانلود بود. در 5 می، ناین اینچ نیلز آلبوم “دِ اِسلیپ” (The Slip) را در سایت قرار داد؛ بدون هیچ آگهی. از زمان انتشار، آلبوم بیش از 1.4 میلیون بار دانلود شد. از زمان انتشار این دو آلبوم،‌ گروه در آمریکای شمالی و جنوبی کنسرت داشته و گروه در 7 ژانویه 2009 سه کنسرت خود را در فرمت اچ دی(400 گیگابایت) و رایگان روی تارنت قرار داد و بار دیگر تیتر اول سایت‌ها گشت.

ترنت در مصاحبه‌هایی که داشته گفته که به موسیقی بیش از هرچیزی در زندگی علاقه دارد و زندگیش را وقف موسیقی کرده و برای این کار نه به دنبال شهرت است و نه ثروت؛ همان طور که می‌بینیم ام تی وی و یا هر شبکه دیگر چیزی از او پخش نمی‌کند و آهنگ‌ها و ویدیوهای خود را رایگان عرضه می‌کند.

سایت رسمی گروه – اطلاعات در مورد گروه در ویکیپدیا، لست.اف‌ام، یوتیوب، فلیکر، آی‌لایک، فیس‌بوک، مای‌اسپیس و وبلاگ غیر رسمی طرف‌داران.

تمام آهنگ‌های ناین اینچ نیلز و چند ویدیو از آن را می‌توانید از اینجا دانلود کنید. (نیاز به عضو شدن رایگان دارد)

یک اف‌تی‌پی که تعدادی از آهنگ‌های ناین اینچ نیلز را دارد، اما ناقص است.

تارنت مربوط به کنسرت‌های اچ دی را می‌توانید از اینجا دانلود کنید.

منبع: ام تی وی، ویکیپدیا و دانش خودم از گروه.

پی‌نوشت: من معتقدم اسم خارجی رو نباید ترجمه کرد، به همین دلیل اکثر اسم‌های آلبوم، آهنگ و غیره در متن رو ترجمه نکردم و قصد دارم همین روند رو در متن‌های آتی نیز دنبال کنم.